Türk’ün Yeni Turanı

Konuşmalar-1-

İnsanlığın geçmişinden Türk milletini çıkardığımız zaman pek de değerlendirilecek tarafı kalmayacak. Yalnız bizlerin değil, tarihin değişik cepheleriyle uğraşan bilim adamlarının da tespiti budur.

Uzun asırlar boyunca Türk Milleti’nin üç kıtada devletler kurma yeteneği, imanı aynı zamanda bir medeniyet, kültür, sanat, yani insanlık tarihidir de. Gerçeğin bir tarafı var ki, üzerinde çok düşünülmesi gereken bir husustur. Tarihin yakın asırlarına dönüp baktığımızda yine Türk var, ama hep soykırıma uğramış, kültür ve medeniyeti kıskançlığa uğramış; hakkı yenilmiş bir Türklük... Akif’in, Safahat’ında belirttiği üç asırlık gerilik, bilimsel yaklaşım ve daha ziyade teknikle de ilgilidir. Başbuğ’un pek çok konuşmasında olsun, görüşmelerinde dile getirdiği işin bu kısmı dehşet vericidir:

”Viyana bozgunundan sonra başımıza gelen hallerin bir kesiti başka bir kavmin, bir başka milletin başına gelseydi doğrulur, ayağa kalkar, kendine gelirdi...”

Milletimiz bekliyor; tarlası, ekini her yıl kuraklığa, sele tutulan çiftçinin yüreğine ektiği buyılcık benzeri. Gençlik, aksakallar bekleyip duruyor... Milletimiz Anadolu’da olsun Dört Cihanda bir türlü silkinip doğrulamamıştır.

Bildiğimiz bu: Tam üç asırdır ruhundaki azameti gerçekleştirmek, milletine ve insanlığa sahip çıkmanın hayalini kuruyor, çabalıyor, henüz çağı yakalayabilmiş değildir... Bu uzun asırlarda, bir yandan yine üç kıtada maddi manevi soykırıma tabi tutulmuş; Viyana’daki geri sekme hem Balkanlar’dan ta Batı içlerine kadar olan bu büyük Turan coğrafyasında günümüze kadar defalarca toplu sürgünlere, katliamlara uğratılmıştır. Hele 19. Asır,”Osmanlı’nın en uzun asrı” olmuştur. Osmanlının ve umum Türklüğün... Muzdarip Akif’in bir kaç dizesi:

D.Mehmet Doğan’ın yorumladığı bir kaynağı hatırlatmak ve bir başka bir yönüyle düşünmek gereklidir. ”Ölüm ve Sürgün”. Amerikalı bir ilim adamı yazmış: Justin McCarthy. Osmanlı Türkünün etnik ve kültürel olarak temizlenmesi, yok edilişi, katliamlara uğrayışı uzun bir süreçte anlatılmış:1821-1922. Evladı Fatihan topraklarından sökülüp atılmamız sistemli, devamlı ve adeta binlerce yıllık bir kinin, aşağılık duygusu ve histeri nöbetlerine dönüşmüştür. Raporlara bakıyoruz:

Dokuz cephede kaybettiğimiz üçbuçuk milyon mehmetçik...

Bu hep bu şekilde yaşanmıştır Türk’ün adalet ve hakimiyetinden mahrum hadiselerde. Yine, üzerinde doğru dürüst çalışma yapılmamış bir I.Dünya Savaşı var... Savaşımız olmuş, bize ait bir gerekçe yokken. Tam dokuz cephede çarpışmak durumunda kalmış üç buçuk milyon Osmanlı Ordusunun yarısı yok edilmiştir/ yok olmuştur.

Bunların yarısına yakını tüm cephelerde tutsak düşmüş kahir ekseriyeti geri dönmemiş, ne oldukları bilinmemiştir. İhtimal çoğunluğu kötü muamele, açlık, bulaşıcı hastalık sonucu toplu ölümlere uğramış/ uğratılmıştır.

Öncesine bakın, içimizde çöreklenmiş güruhu bugünlere bakarak ta anlayabiliriz: Yöntemleri, etkileri günümüzde de tartışılan “Yeraltı örgütlerinin emrindeki” Hareket Ordusu denilen güruhun çoğunluğu yahudi, sırp, rum kökenlidir; bir bahaneyle Payitahtı basmış, Türk Avcı Taburlarını yerle bir etmiş, İstanbul’u yağmalamışlar, ardından Abdulhamit’i yerinden ederek başa İttihat Terakki’yi oturtmuşlardır.

Kısa sürede kaybedilen tam onbir milyon kilometre karelik vatan toprağı...

Ve, devamında kısa sürede kaybedilen vatan toprakları öyle sayıya, rakama gelir cinsten değildir; on milyon kilometrekare vatan toprağı. Bu kaç yıl içerisinde tüm yaşananlar Türk için, Osmanlı için can pazarıdır. Romanı, hikâyeleri, şiirleri, hatıraları ya yazılmamış; veya yazılanlar bir yerde tutulmuş bu günlere ulaşmamış/ ulaştırılmamıştır.

Düşünün:

“Muadele dönemi”ni “Nobel’e talip olma adına romanlaştıran, kitaplaştıran”ları, işin bu tarafı hiç ilgilendirmemiştir. Soykırıma uğrayan, milyonları esaret günlerinde yok edilen Türk’e, Osmanlıya bakmamıştır.

Bakamazlar bu zürriyetsizler!...

Sırtlanın, çakalın ceylana şiir yazacak hali yok ya!..

Bu kalem erbabının ruh kökünde Türk’ü Balkanlarda doğrayan, Kırım’da kırıma uğratanların kanı ruhu vardır; Filistin’de, Bağdat’ta en vahşi, en alçak katliam ötesi işleri yapanlara hayret etmemek gerekir. Nedeni mi? en vahşi hayvanların her türlü genetiğini taşırlar da ondan...

Evet, Uluslararası sözleşmelere, savaş hukukuna karşın “1913 yılının nisanında tutsak düşmüş askerlerin ancak yarısı sağ kalabilmişti” Bir başka ifade ile yarısı ölmüş, öldürülmüştür. Bu öldürülen mehmetçiklerdi, Türk çocuklarıydı!.. Atina, Selanik, İşkodra ve neredeyse umum Balkanlarda Türk çoğunluk yaşarken çok kısa bir zaman içerisinde akla gelen gelmeyen her türlü soykırımla Türklük bu coğrafyadan silinmeye çalışılmıştır –hani deniyor ya,- ”Hür dünyanın gözleri önünde(!)”

Tabi öyle bir dünya hiç olmamıştır. Bu dehşet görüntüler sürüp gelmiştir günümüze kadar.

1921-26 yılları yine bizler için muhacerat günleridir. Kaçmak durumunda kalanların, muhacir duruma düşenlerin üçte biri can vermiştir. İkinci dünya savaşı yıllarında Kırım’ın kırılması. Evlerinden alınıp tiren katarlarına doldurulan milyonlar Sibirya’dan, Türkistan’a... dünyanın bir yarısına sürülmüş, atılmıştır; açlık, soğuk, işkence kaderleri olmuştur. Ailelerin parçalanması, taş ocaklarındaki esaret günleri romanlara, dizi filimlere konu olmuş,olacaktır da...

Tüm olup bitenlere karşın, eski vatan topraklarımız Batı Tırakya ve Bulgaristan’da Türk çoğunluk varlığını sürdürmüş, 1952 tarihli bir araştırma-kitapta buradaki Türk varlığının yine de yüzde elli iki olduğunu ifade etmem hayretinize gidebilir.

Öğrencilik yıllarımız. Her fırsatta uğramaya çalıştığımız Bizim Anadolu’nun emektarı ağabeyimiz Mehmet Ali Yörük. Koca Yörük Ali Efenin oğlu, ta o günlerde bahsini ettiğimiz kaynağı gösterirken yanaklarından süzülen yaşlar, cümle geçmiş ve geleceği anlatır gibiydi...

Evlad-ı Fatihan topraklarında, toprağımız, bu vatan topraklarında, vatanımızda Rus destekli soykırım ve eritmeler sürüp gelmiştir... En son 90’lı yıllardaki ABD-Rus çekişmesinin ortasında Balkan Türklüğü yeni sürgünleri, soykırımları yaşamıştır.

Kıbrıs’ta olup bitenler hafızalarımızda, şu dakikalarda da yaşanan vahşet: ABD-İngiliz-İsrail ve yandaşlarının bir oldu bitti ile girdiği bizim can topraklarımız Musul Vilayeti, Basra, Bağdat kana boyanıyor; ezeli zevkleridir; suçlu suçsuz ölümüne karar verdiklerini bir ipe çekip kurşunlamazlar, zevkine varacaklardır...

Roma’da kan şöleni yapar bu it soyu, sırtlan enikleri... Gıladyatörler, kıral ve halkın coşkusu arasında paramparça edilen insanlar: Ne vahşet zevkidir hayvandan aşağıların. Hep “özgürlük, hak, hukuk adınadır” kadim tarih boyunca ...

D.Mehmet Doğan, ”Yüzyılın Soykırımı”nda daha çok dil, yani Türkçe üzerinde durmuştur: Türkçenin umum Türk-Osmanlı topraklarında yok edilişi, ezilişi . Sonkale olarak gördüğümüz Türkêli (Türkiye)de.... Türklüğün tarihi ve kültürel mirası sistemli bir şekilde yok edilmiş, daha doğrusu yok edilmeye çalışılmıştır...

Bu durum Balkanlarda, Kafkasya’nın her yakasında Türkistan içlerinde, bugün bazı devletlerin varlığı söz konusu edilen güney toprakları-mızda, Mısır’da, Trablusgarp’ta fazla değişmemiş, Peygamber toprağı Mekke’de, Cidde’de aynıyla sürüp gelmiş, yakın zamanda yıllarca çırpındığımız üzüntü, Bosna, Üsküp, Kosova aynı cümledendir...

Şimdi de doğal ve kalbi vatan topraklarımız Kerkük, Telafer’den Basra’ya kadar…

Kitlesel imhalar, dilinin irfanının yasaklanması ortada; yol, köprü, han, hamam, kale, hatta mübarek camilerine kadar ne varsa siliniyor, silinmek isteniyor. Türk çizgisi taşıyan evler yıkılıyor, mezarlıklara botanik bahçeleri yapılıyor, cami ve mescitler ya yerle bir ediliyor veya bar, içki mahzenlerine çevrildi/ çevriliyor.

Bunlar milletimizi tam üç asırdır kahreden kötü kaderdir. Kültürel soykırım, yani “Türk’ün kırımı” neredeyse hakim olmadığımız, elden çıkan tüm yadigar topraklarda değişik yüzüyle kaderimiz gibi; inletiyor milletimizi...

Türkçe ve Türk kıskançlığı...

Fars bağnazlığının şımarttığı İran’da 30 milyon Türk dilinden, kültüründen mahrumdur; emek vererek kalkınmalarına katkıda bulunduğumuz, Batı Avrupa’da yaşayan milyonlarca Türk, gerektiği zaman silinip atılacak kadar zayıf ve hukuksuzlar, eğitim dili olarak Türkçe yasaktır.

Türk kıskançlığı bu kadar da değildir; kardeş Pakistan’a bir bakın:

Keşmir hadisesinden dolayı –gerçekte yüz milyondan fazla tarih öncesi Turani boylarını varlığına şahit olduğumuz; Türkişler, Karahanlılar ve Babür çocuklarının devletler kurduğu, medeniyetler ürettiği- Hint-Türk devletine gözucuyla bile selam vermediğimiz halde-Afganistan’ın içkarışıklığında, oradaki Türkmen ve Özbek’lerin perişan olması pilanlarına -ki ABD pilanıdır- alet olmadılar mı?

Kosova’sında, Makedon’unda bile oradaki Türkler için eğitim dili olarak Türkçe yasaklanmaya kalkışılır; Lübnan’ı, Rum’un yardakçılığına soyunur... Her dakika sinir bozmaya yönelik bir kırıntı, bir haber gelebilir her taraftan. İçeriden dışarıdan...

Şu petrol antlaşması güya Türk- Kıbrıs denizlerinde...

Aynı şey Kaddafi için geçerli, Ürdün, Mısır için... Üç buçuk Danimarka’sı, İsveç’i sana düşman üretir; aklı sıra seni soykırımla suçlar, topraklarının parçalanmasına gayret eder...

Yüzyıllık soykırımlara, muhacecat ve sürgünlere karşın insanlığı ilgilendiren dünyanın neresinde bir acı, ızdırap, yıkıntı olsa milletçe kulağımız, gözümüz aradadır. İnsanlığın sevincinde, üzüntüsünde ilk paylaşan, ilk karşılayan biz oluruz. Bunun nedenlerini Türk’ün ruh kökünü anlamadan kavrayamayız.

Küresel sermayenin emrindeki güçlerin olsun, Teksas kovboyları, Nazi artıkları, Sıtalin bozması ve cümlesinin asıl kızdığı husus ta bu değil mi? ” Türk’e yaptığımız kalmadı ama, onlardan bir takım değerleri silemedik...”

Çünkü; Türk’ün ruh kökünün yitirmeyeceği imandır: “İnsanlık nerede biz oradayız!...”

Ülkülerini, insanlığa ve Tanrıya olan imanlarında diz çöktüremedik. Birgün bu inanç ve ülküleri yeniden onları cihangir yapar; bir ölçüde yaşanan ”duruma el koyarlar” korkusudur.

Başka çare de yok milletimiz için.

İrlanda’daki kıtlığa, kendimizin aç kalması pahasına kayıtsız kalamayız.

Polonya’sında Leh Valesa’ların özgürlük mücadelesi yıllarca ruhumuzda yer eder. Aynı duyarlılık Filistin için, Somali’nin, Libya’nın başına bir hal gelmesin/ getirilmesin...

Endenozya’sında bir sel felaketi mi olur ilk koşan biz oluruz, milletçe işi gücü bırakır imdatlarına yetişiriz. Afrika ortalarında -İngiliz, Fıransız lejyonerlerinin kabileleri birbirine düşürmesidir- kabilelerin boğazlanmasına yanar, çare düşünürüz. Somali’ye koşar, Güney Afrika devletinin kökleşmesi için elimizden geleni yaparız. Filistin’e ağlar, açlıkla boğuşan Afrika’sına yanarız.

Vardır hikmeti:

Türk ya cihangir, fatih olacak yeryüzüne, gökyüzüne; madde ve mana ya karşı, ya da ...

Sıradan bir yaşantı, varlık milletimize göre değilmiş, iyiki de değil... Türk’ün şuur altında yaşayan bu insanlıktan sorumluluk bilinci nedendir kaç asırdır aydınında, yöneticilerinde okunmuyor? Mermerin işlenmesi, cevherin parlamasında engeller nelerdir? Ve, acilen milletimizi kuşatan sorunlar nelerdir? İlk başta halli gereken yapmak, başarmak zorunda olduklarımız? Bu çok mühim “Türk yasası”nı dile getirmeden evvel, durumu açıklamak, hal çaresine bakmak zorundayız.

Evet, ayrık otlarına, yolumuza dökülen dikenlere, kayalara bakacağız... Yolumuzun ışıklarını, güneşini göreceğiz...

Söze başlarken yürek dağlayan, insanı insanlıktan çıkaran geçmişe ait bazı hadiselere dokunduk. Bunların ötesinde yine, bilerek, bizzat yaşayarak tespit ettiğmiz bir durum: evet, insanlığın dahi her zamankinden daha fazla Türk’e -yani Türk’ün- adalet ve merhametine muhtaç olduğu gerçeğini yadsıyamayız...

İçimizdeki zavallılar...

Yineleyelim:

İnsanlık her zamankinden daha fazla Türk’ün adalet ve muhabbetine muhtaçken biz kendi içimizde ve dışımızda bir kuşatılmışlığa uğradık. Örnek mi?!..

Devrin Başbakanlarından birisi Fıransa’yı ziyaretinde Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulmasını Osmanlıdan kurtulmak olarak açıklamıştır. yardakçılık, yağcılık aşağılığıyla terennüm ederken keşki Dündar Taşer’leri de dinleyen okuyan olsaydı...

Bizlerle yaşadığı faciaya karşın, Selanik’te bir Türk yetkilinin karşısına çıkan İstanbul Rumu’nun söyledikleri insanı irkiltir.Taşer;

“Siz, mübadele diyerek bizi buraya gâvur yunanlıların arasına gönderdiniz bizi”, dediklerini anlatır... Aynı sözleri Halep’te yaşayan bir Ermeniden farkılı şekilde duyabilirsiniz, demiştir . 70’li yıllara doğru yaşadıklarından dinlediklerinden anlatmıştır...

Bunları komplekssiz belirtmekte bir zarar yoktur, görmüyoruz da...

Kestirmeden haykıralım. Türk’ün bu yeniden Türk çağını yaratmasının adı Yeni Turan’dır. Yeni Turan’da ilk başarılacak ana sorunlar, atılacak adımlar bellidir. Siz buna yeniden Türkleşmek de diyebilirsiniz: Türkçenin evvela Türkili (Türkiye’de), yetmişbeş milyonda kültürü, dili oması, yaşaması, yaşatılması.

İkinci vazgeçilmezimiz de Türk-Oğuz çocuklarının hakaniyet içerisinde maddi ve kültürel zenginlikleri işletmesi, edinmesi ve yaşatılmasıdır.

Karşımıza çıkarılan kayalar feodal yapının hastalılarının yeni tezahürü olarak kabileleşmedir. Oysa milliyetçilik başka bir şeydir.

(Pakistan zavallıdır ama... İlavesi var elbette. Afganistan’da M.Şevket Esendal görevdedir.Esen hava, yaşanan güven Türklüğün varlığıdır şahsında. Başka ülkelerin temsilcileri Afgan yetkililerle görüşmek için Türkiye Cumhuriyeti elçisine başvurmak zorundadır. Çünkü, o, Turan topraklarının dünyaya takdiminde Türk vardır; cümle halka güven ve muhabbet aşılayan...

”İkinci Adam(!)”ın ilk görevi M.Şevket Esendal’ı merkeze çekmek ve o toprakları unutturmak olmuştur.

Toprağın hem bekçisi, hem sahibi bizleriz say...

Şimdi de NATO adıyla işgören cümle kan emiciler: Ürettikleri heyuleyi takip aşkına. İnsanlıktan çıkardıkları “gericilik” ve “teröre bulaştırılan İslam’la” vuruşmak adına oradalar. Ortada barış, huzur yalanı....

NATO’nun Afganistan tezgahında Mehmetçiği alet eden Türkiye, orada aynı görevi yapmıyor mu? Yaptırmıyorlar mı? “Devlet adamı” ucuzluğunda birleri oraya kıral naibi olarak gönderiliyor. Hazret, İsrail’de alıyor talimatlarını öyle yola çıkarılıyor. Sanki burada İsrail’in temsilcileri, örgütleri yokmuşcasına. Temsili bir anlamı var uğramanınç Salomon tapınağına yüz sürecek, ”Ağlama duvarı”nda kan ekilmesine yemin ettirilecektir. Kimdir bu? Güya Türkiye’nin falan filanı. Türk’ün falan uruğundan(!))

Kavram kargaşası...

Kavramların karıştığı/ karıştırıldığı bir it oyunudur yaşanan.-Bir kere milliyetçilik bütünleştirici, kaynaştırıcı, kuşatıcıdır ki, ortada dönen parçalama/ parçalanma hezeyanlarıdır...

Bunun bir çok altyapısı vardır. AB, denen rezilliğin bize örtülü olarak dayattığı, şu meşhur “kıriter” yutturmaları. Satır aralarından manşete çekilmiş ap-açık parçalama ve işgal adımları bir yana , yüzlerce yıllık bir ihmal olarak özellikle doğu ve güney doğumuzda mevcut feodalite ile, sanayileşme adıyla “küçük amerika/n” olma heves ve yutturmacası. Sermayenin, belli ailelerin, para hareketini idare eden şebekelerin eline geçirilmesidir yaşanan onca rezilllik...

(Türkiye’yi, Türk yurdu’nu; “Türk’ü ye!” olarak bilen, anlayan ve yaşayan bu alçaklıklara son verilmelidir’ Ülkemizin, devletimizin adı bir kere Türkêli, Türkili olarak ilan edilmeli, başta bu güruha kabul ettirilmelidir! Parantez içi, bir ara söz olarak kaydetmeliyim.)

İçerideki tarihi, kültürel soykırımı anlatacağız yeri gelince. Bilhassa İnönü devriyle başlayan ve bu günkü –sözüm ona- “ulusalcılar”ın altkültürü, altşuuruyla yapılan, yaptıkları...

Mevcut durum budur: Milletinin bir kısmını-hayır gerçek daha başka, neredeyse yarısından fazlasını açlığa, hukuksuzluğa, hak mahrumiyetine mahrum etmiş bir anlayış, zihniyet nasıl insanlıktan söz edebilir? Milletleşme, millet kalma bu vahşetle mümkün müdür? Hayır!..

Eline yasal ipleri geçiren, her devrin vurgunu kırgını onlardan yana çalışmış ve dünyada benzeri görülmeyen bir haksızlık, hukuk-suzluk ortaya çıkmıştır. Bu süreçte milletimiz neredeyse kendi içinde tutsak edilmiş, parya durumuna düşürülmüştür. Semaye, mal ve toprak milletimizin elinden bir sinsilikle alınmış, bunu muhafaza etmek için her türlü reji idaresi de sözcüleri tarafından tesis edilmiştir. Türk’ün mal mülk varlığını elde tutan 500 aileye bakınız; kaçı Türk soylu, kaçının dedesinin mezarı bu topraklardadır, kaldıki kökü kömeci bizden de olsa bakışımız değişmeyecektir.

Çıplak gerçek budur.

Bu iki birbirini tetikleyen kangrenin derhal ve hemen bizzat Türk çocukları tarafından düzeltilmesi, yani adalet ve paylaşmak...

Deha ve vasat insan...

Küçük kültürler deha üretebilir mi? Akıl... Aklı işletmek, akıl tutulması, akıl karışıklığı kavramaları hem ferdin hem topyekun milletin karşılaştığı bir durum mudur? Aydını, girişimcisi, yöneticisi bu karmaşayı yaşarsa nelerle karşılaşırız? Şimdi, yeryüzü insanlığı ve umum Türk dünyasının içinde bulunduğu durum bu mudur?

Şüphesiz yeryüzü insanının düştüğü buhran, tam bir akıl karışıklığıdır. Birinci derecede hem günlük hayattaki kaygıların, mutsuzluğun giderilmesi, mutluluğa dönüşmesi aydınlık kafalarla, temiz yüreklerle olur. Tersine bir durum, “kendi kafasıyla düşünen, kendi gönlüyle duyan/inanan” kadroların yokluğu bu karmaşayı arttırır.Bizdeki durum da budur.

Hayıflanıp dururuz, bizdeki buhranın kaynağı nedir, diye. Karaya vuran sebeplere bakıyoruz karşımıza çıkan en tehlikeli ve elem verici tarafı akıl karışıklığıdır. Anlaşılması için örneklemekte yarar var:

Son ayların yaşanılan sarsıcı gelişmelerinden bir “Hırant Dink Olayı” var. Ondan evvel çok uzun süreçte benzeri olaylar... Bir başka örneği hatırlatalım: Adına, ”İkinci Kırım vakası” denilen “1 Mart tezkeresi...”

Her kafadan bir ses çıktığı doğrudur. Küçük hesaplarla oh çeken, hayıflanan, kendini ve toplumu yanıltanlar gırra gidiyor, gidecekte...

Bu hususlara geçeceğim. Asıl amacımız bu noktalar üzerinde durmak olmadığı halde. Osmanlı Türk Devletinin umum Ortadoğu’dan tasfiye edilişi sürecine dikkat etmek gerekir, Afrika’dan, Kafkas yurtlarından...

Akıl karışıklığı....

Kimilerinin sözüm ona milliyetçi bakışla olsun, küresel güçlerin araçları gibi bakanların veya uluslararası sermayenin para ve mal hareketinin veya ülkeler, milletler üzerinde oynadığı oyunların bir parçası gibi kendini görenlerin, hemen birbirine aykırı görüşleri savunanların bir Irak’ın Kuzeyi’ne, Körfez işgaline bakışında hayıflanmaları var: “1 Mart Tezkeresi geçmeliydi.” -Veya-“1 Mart Tezkeresi niçin geçmedi?”

İçinde bulunduğumuz sıkışmanın, özellikle ABD ve müttefikleri olan İngiliz ve umum AB’nin saldırısında oyunun dışında bırakılışımızın bir ödetmesi olarak bakılabiliyor. Burada kim yanıldı-veya- kimler ihanet etti, gibi sorularla karşılaşıyoruz. Bu, gibi sorular yine belirtelim daha uzun yıllar gündemimizi işgal edecektir.

Afgan işgaline bir not düştük yukarıda. Olsun diyenler çıkacaktır...

Deniliyor, “Efendim, Türk Ordusunun mehmetçiğin Irak’a girişinde tezkerenin reddini temin eden ufuksuz CHP’lilerle – ki sırf muhalefet olsun diye, veya ucuz “ulusalcılık yapmışlardır”- özellikle AKP içerisine yuvalanmış Barzani yanlılarının yaptıklarıdır. Yine, “eğer, İşgal güçleri olan İngiliz ve ABD gurkalarıyla Türk askeri de birlikte girseydi güneyimizdeki bu ateş depremi yaşanır mıydı!?...”Yine, ” O topraklardaki kardeşlerimiz Türkmenler, münhasıran Kerkük Türkü şimdi bu perişanlığa düşer, ilerisini söyleyelim bir katliamla tehditi yaşar mıydı?” Güya,“Kerkük petrollerinden payımızı alırdık. Belki de petrol boru hattının güzergahı İsrail’e yönlendirilecek. İleride olası bir kırizde petrol de temin edemeyebiliriz, filan...”

Peki, bu noktada durumu sorgulayalım:

Tezkere öncesidir.İşgal güçleri İskenderun’dan Habur’a kadar devam eden en uzun kara topraklarımız boyunca 70 bin gurkasını konuşlandırmaya kalkışmış, pek çok bina ve toprağı kiralamaya başlamıştır. Başarılsaydı, gurkaların sayısı bir kaç yüzbini geçecekti.Belli ki buralarda kalıcı olmayı hesaplamışlardı. Tırabzon Limanı, Gölcük ve Sabiha Gökçen havaalanlarının ne ilgisi vardı kullanmaları için?..

Girseler, kırık çizgilerle bir Hatay-Rize hattında kalıcı olmaya çalışacaklar ve “Turuva atı hikâyesinde olduğu gibi”, bizler, ülkemizi elimizle işgal ettirmiş olmayacak mıydık? Kışkırtmalar şimdi de sürüyor ama, bir hesaplı-kitaplı kalkışmayı üstlendiklerinde ne yapacaktık? Bu dehşetin parayla pulla telafisi düşünülebilir mi? Ne yazıkki dolar-petrol görüşmeleri, tartışmaları yaşanmıştır yüzde.

Toprağı ve özgürlüğü paraya tahvil görüntüsü...

Bunun üzerinden iç siyaset yapan/ yapacak zavallılar iyi düşünmelidir. “Tanrı milletimiz esirgemiştir”; o kadar...

Yine, Birinci Körfez kırizinde topraklarımızdaki üsler ABD tarafından kullanılmadı mı? İşgal güçleri tarafından kullanıldığını dünya âlem biliyor...

Saddam’ın bir çılgınlığıyla başlayan/ daha doğrusu başlatılan gelişmeler karşısında en çok kayba uğrayan ülke biz olmadık mı? Türk ekonomisi kontrolden çıktı neredeyse. PKK belası yeniden hortlatıldı. Mehmetçikle vuruşanlara Çekiç Güç’ün her türlü desteği verdiği bilinmeyen hususlar değildir. ABD ve işgal güçleri yine; Alman’ı, Fıransız’ı bunları yapmıştır hem topraklarımızda. Başka ülkelerde bunları eğiterek, silah ve mühimmat vererek, basın yayın araçlarıyla her türlü yıkıcı, sinir bozucu eylemleri destekleyerek saldırmış/saldırtmıştır...

Bu noktada dahi milli duruş sergilemekten aciz iktidarlar, en azından İncirlik’teki Amerikan üssünü kapatmamış, İsrail’le “silahların modernizasyonu” antlaşmasına son vermemiş, Pentagon-CIA-Mossad fitnesiyle istihbarat alışverişi, teknik yardım almak hatasına son vermemiştir.

Bu tedbirlerin gerçekleştirilmesi özgürlük adına atılmış ilk adımlardam olacaktır...

Hani bir koyup üç alıyorduk, alırdık... Yok öyle bir şey.

En az birbuçuk asırdır İngiliz Osmanlı topraklarını kan gölüne niçin çevirmişse bugün de aynı gerekçelerle buradadır: Tarihin getirdiği Türk düşmanlığı!..

Kiliselerin, yani Vatikan ve her türlü din adıyla ortaya sürülen sürülerin ve güçlerin bin yıllık bir karşılık alışı, Türk’ü bu topraklardan söküp atma iddiaları.... Petrol, kömür başta olmak üzere her türlü yer altı ve yerüstü zenginliklere konmak. İnsanlığı sömürmek, insanlığı bir mal olarak görmek....

Özal-Buşt ikilisinin kardeşliği şimdi, ne anlama gelmiştir anlamıyor muyuz? Yine denebilir; “ O gün yine ordumuz girseydi...”

Karabağ...

Şimdi de başka bir vadiden düşünmenizi istirham edeceğim: Kafkaslara, dahası Turan-Türk topraklarına ikinci İsrail olarak konuşlandırılan Emenistan bakınız. Asrın başından beri Türklüğe tehdit olarak yönlendirilmiş, onların eliyle akıl almaz vahşetleri yapmış bu insanlar. Arada Türk devlet yetkililerine yaptıkları hatırlanıyor.O kadar...

Karabağ... Azarbaycan topraklarını işgal edişleri Rus’un, Fıransız’ın emri ve desteğiyle. Orada işledikleri insanlığa, Azarbaycanlı Türk kardeşlerimize uyguladıkları tüyler ürpertici katliam ve soykırımlar, Karabağ’a ve Azarbaycan toprağının üçte birine el koyuşları... En az bunlar kadar mühim olan Türkistan’la Türkeli, yani Türkiye’nin bağını koparma, kanlı bir kılıç gibi toprakları ikiye ayırma hepinizin derinden düşündüğü, üzüldüğü hadiselerdir. İşte bu noktada İngiliz’i, bir başka gücü çıksa karşımıza?...

Mübarek Erzurum’u, Kars’ı çiğneyerek, yüzbinlerce gurkası, lejyoneri ile, -geçici de olsa- “Topraklarınıza yerleşip geçeceğiz, onlara haddini bildireceğiz. Ermenilerin, Azarbaycan topraklarını hakka hürriyete kavuşturacağız” deseler; “evet” mi diyeceksiniz?

Evet, halinde benim kanım donar .

Bakınız ibret bir açıklamayı yazıyorum şimdi , anlaşılması gerekir.

28 Nisan günü, Ankara Tandoğan’da düzenlenen bir mitingde –Mitinge ait notları bir başka yazımızda aktaracağız yine!-Irak Türkmen Cephesi’ (İTC)nce düzenlenen ,”Telafer’den Mendeli’ye Türkmenêli Türk’tür, Türk kalacaktır!” haykırışları arasında, Irak’ın kuzeyinde yaşanılan vahşete karşı “ayağa kalkma ve direniş” çağrısında, yüzbinlere haykıran Cephe temsilcisi Ahmet Muratlı Bey, olması gereken bir Türk tavrını açıklıyor:

İngiliz işgâliyle başlayan Türk/ Türkmenlere karşı işlenen sistemli katliamları/soykırımları anlatmış ve bir tespitte bulunmuştur:

Muratlı’dan , “Bizler aziz ve yüce bir milletin çocuklarıyız. İşin başka boyutu bizler için üç günlüktür, üç günümüzü alır. Bizler o topraklarda yaşayan herkese yardım etmek, ellerinden tutmak ve Türk’ün barışçı, adil kardeşlik anlayışıyla o topraklara sahip çıkmalıyız. Unutmayalım ki, o topraklara bizler çok önceden yerleşmiş, üzerinde beylikler, devletler kurmuşuz... O topraklar Anadolu’nun doğal uzantısıdır” benzeri açıklamalar, hatırlatma ve çağrılar...

Mitingde, o muhteşem heyecan anında, ayranımızın kabardığı demde bile dikkatle söylenen sözler, Türk’ün binlerce yıl sonrasına bir not düşmedir. Gençlik, millet, devlet, ordu...özeti maşeri bir Türk birliğininin yola çıkmada gecikemeyeceği demde bir Türk bakışını yansıtması....

Her mücadele, savaş, özgürlük, ekonomik ve toplumsal gelişme tek gücün başardığı iş değildir. Şirketlerin arkasında işgal güçleri, ordular. Zafer ordularının arkasında aydını, yöneticileri. -Bir ara söz olarak kaydetmekte yarar var.-

AB teraneleriyle düşürülen durumua bakın. Yok,”Uyum”muş. Tarihi öfke ve kinlerden kurtulma adınadır; iddia: Yanlışmış; Tarih ve Edebiyat derslerinde, kitaplarda yakın uzak geçmişimizde yaşanılan vahim hadiseleri okutmak...

Taktik beyanat...

“Para getirme” veya “ucuz parti tanıtımı” adına Kahraman Maraş, Gaziantep, Şanlıurfa direnişini çıkaracaksınız. Alçak Fıransız işgalcilerini örtbas etmek, unutturmak için ne efsaneler uyduracaksınız?. Çanakkale’yi, oradaki ruhu söndüreceksiniz...

Mustafa Kemal’in bir duyguyla kullandığı, -veya taktik bir açıklamadır sayınız- öldürülen düşman askerleri için ; ”Onlar vatanında yatıyor, merak etmeyin”sözü, karşı tarafa, o anlık ucuz bir tesellisidir; özü itibariyle doğru anlaşılmamıştır, yanlıştır...

Avusturalya, Filipin uzağından, veya Afrikadan gelecek ve mübarek Anadolu topraklarını vahşice yakıp yıkacaksın, yüzbinlerce körpe fidanı şehit edeceksin... Bizler, bu kan ekenlere çiçek verecek değildik her halde?... Bunlardan öldürülen, gebertilenler olacaktır. Köklerine kibrit suyu dökmek “bir Emr-i Hak iken!....”

Ve, aklınız vicdanınız alır mı? Kan davası peşinde olmamak başka şeydir. “Çanakkale geçilmez” destanını yazanların toprağı şimdilerde, artık, onların tören, şölen üssü mü olacaktır? Bu yetmemiş, -savaş tertibinde- yamyamların savaş kıtası, tam da koylarda gösteri yapılır, Papaz dualarıyla, ”Şafak ayini”ne çıkılır, zafer marşları çalınır...

Ne adınadır bu aşağılık anlayış? Barış mı? Para mı? Ülke tanıtımı mı?

Bin kere yazıklar olsun, bin kere şehitler adına lanetlenecek bir durumdur...

Çünkü, İngiliz hayvanlaşmasına alet edilen ilkel kabilelerden getirilip Mehmetçiğe, sivil insanlara; kadını, kızı, çocuğu kan doğrayan, toprakları-mızı yakan güruhu bir de kırmızı güllerle mi karşılasaydık? Üzüntünüz bu mu? Öykünüp duranlar, onların kerkinmesinden zevk alabilirler, ama milletimiz asla!... Bu sözler, millet için, milletimiz için: “Hesabın kitabın, ülkün davan varsa yaparsın her türlü hazırlığını, elin itinin defterini dürersin, hesabını görürsün.” El kerametiyle bir iş yapılamayacağını da anlamalıyız.

Allahın izniyle bunlar olacak. Milletler sorunlarını halleder er veya geç. Milli ülküler, sorunlar millet denilen hadise yaşadıkça bir bir gerçekleşir....

-veya-Tercüme ,”Kargo Kültürü”

Bilim çağını yakalamayışımız, özkültürümüzü zamanın yorumuna tabi tutmama çok uzun tartışmaların, uzun bir sürecin sorunudur.

Milli değerler ve hedeflerin yeniden işlenmesi ve yaşanılır değerler haline getirilmesi yine bu konudandır. Bunların münakaşası ayrıca yapılır.

Bizim üzerinde duracağımız, asıl kırılma noktası, Mustafa Kemal’in vefatıyla başlayıp bir yerde günümüze kadar sürüp gelen durumla ilgilidir. Yerli değerleri; İslam, Türk kültürünün bertaraf edilmesi ve Türk coğrafyasını, milli ekonomiyi “kiraya vermek” dönemi ve anlayışıyla ilgili olacaktır.

Kargo kültürü...

İleride günümüzün sarası “kargo kültürü”, daha doğrusu kültürsüzlüğü üzerinde uzun uzun duracağız. 1938’lerden sonra, kendini İstiklâl kazanmış milleti ve onun devleti hükmünde saymayan, azgınlaşan, insanlığın boğazlaştığı kanlı yıllardı. Nazi Almanyasından yana mı tavır koyalım, Stalin Moskofundan mı, korkaklığına düşenler, sözde “mesenilik”, ”insaniyet”, ”ilericilik” adına müthiş bir tercüme furyasına giriştiler.

Rus’tan, Alman’dan, Yunan’dan...

O karanlık devrede “Ezan susturulmaya, Türklük tutsak edilmeğe” başlandı.

Bu tercüme anlayıştır ki, Türklük kurtulması gereken bir değersizlik sayıldı. Milletimiz adam olmaz zavallı üçüncü dünya halkı der; ülkülerimiz tehlikeli olmaktan ziyade bizleri yok edecek bir hastalık olarak takdime başlandı. “Almanya’dan damızlık getirip

neslimizi, soyumuzu ıslaha kalkışmaktan” tutun, derhal ve hemen “din dahil Batının tüm değerleri aktarılmadıkça/ alınmadıkça bir yere varamayacağımız” edepsizliği, cehaleti eğitimizi, kurumlarımızı sardı. Milletle devlet arasına uçurumlar yaratıldı.

Kahramanlarını yitiren gençlik...

Bu anlayıştır ki 60’lı yıllardan sonra “anarşist bir zihniyetin” ülkeyi perişan etmesi, sokakların, evlerdeki odaların bile bölünmesini yaşamışız; ülke bölünmenin eşiğine gelmiş, gençliğimiz perişan edilmiştir:

Ve, onlar gibi bakmayan “Kırk dört ruhu”yla ortaya çıkan bir gençlik vardır. En acımasız yöntemlerle birbirine saldıran gençlik bir serinkanlı düşünüş ve değerlendirmelerin dışında vuruşturulmaktadır.

Aktarma kültür...

Ve, birden bir başka tercüme, aktarma kültürü: İslam. Bu kavrama her şeyi yerleştirmeniz mümkün.Bu eyyamcı, esasında toplum ve insan sorumluluğundan çok güya nefsi ve güya öte tarifı Said Havva’lar, Abduh’lar, Kaddafiler örnek alınıyor. İhvan-ı Müslimin’e kadar...

Bizim toplumsal yapımız; geçmişimiz, coğrafyamız, ülkülerimiz yeni neslin uzağındadır; bir alıntı, tercüme reçeteyle dinlisinde de dinsizinde “kurtuluş savaşımı” ve anarşistlik sara gibi yayılmıştır...

İki cephede de soysuzluk. Soy-Türklük inkârı, milliyetsizlik; güya insaniyetçilik. “Sınıf savaşımı” veya “halkların kardeşliği”, öte cepheden başka bir hırıltı; (siyasi ümmetçilikten sözediyoruz) “Müslümanların kardeş olduğu” tezleri.

Bu iki kesimde de bir alt kültür sevdalılığıdır; Türklük; dinsizlikle veya faşizmle suçlanacak, gizli açık saldırıya uğrayacaktır... Toplumbilime ait Türk, Türkiye, Türkçe; Türk imanı ve kültürünün eseri binlerce yıllık düşünceler, eserler onların kapısından geçmeyecektir. Türk’e, kültürel değerlere gizli açık bir savaş vardır artık; Türkeli düşmanın ürettiği kendi çocuklarının elinde adeta bir istiklâl mücadelesine mecbur bırakılmıştır.

27 Mayıs tartışmaları bir yana, 12 eylül ve devam eden süreçte şimdi anlıyoruz ki kuşatmanın adımları güngün atılacak, ülkemizi yeni bir köksüzlük saracaktır. Sarsıcı, yıkıcı, boğucu bir tozbulutu.... Modernlik, çağdaşlık derken bir de ötesi çıktı. Tüm insanlığı sarsan bir sermaye, para... Kültürsüzlük akımı olarak her yeri kuşattı adeta. Ardından yine AB hikâyeleri ve Büyük Ortadoğu Pırojeleri filan...

Bunlara ayrıca gireceğiz.

Yazık, ki tüm dünyayı saran ve sarsan küresel güçlerin işgalinde bizim kadar bahtsızlığa düşen bir millet, bir memleket olmamıştır. Esasında Türk’ü, onun devletini de perişan eden niyetler, hareketler asla yeni değildir. Dikkatle bakıldığında görülecektir!. Dünya savaşı öncesi Osmanlı-Türk topraklarında oynanan alçakça tertipler birbirine çok benzer:

Yeri gelir “çağdaşlık” teraneleri, yerine göre “şeriat”, ”demokrasi”, ”ulusalcılık...”

Unutmayalım, Osmanlıyı yıkıntıya götüren zihniyetlere, kadrolara karışmış kimseler arasında da gerçekten içtenlikle çarpışan, güya halk için çalışan kimseler vardır, ama bunlar alet olamaktan kurtulamamışlardır.

Batı aklı ile, hep sömürgecilerin aleti durumuna düşmüş/ düşürülmüşlerdir... Bu tezgahların arkasındaki aletleri görmek gibi bir görevi vardır insanımızın. Bugün nasıl, dünyayı kana boyayan kara-kızıl sömürgecilerin beynindeki şekillenme ise her zulüm, bizdeki yıkıntının arkasındayine yahudi düşüncesi, Türklüğe hasım güçler vardır/olacaktır....

Mustafa Kemal’lerden sonraki dönem: Bu asır, her beş yılı ayrı bir çizgide dursa da bir yıkımın adımlarıdır: 83, 90, 28 Şubat, 99 ve şimdiler...

Birden, bir “ulusalcılık”, yok AB’nin daha çok kuduzlaştırdığı “kültürel haklar...”; olmadı, ”bireysel hak ve özgürlükler” yaftasının arkasından “fedarasyon” nameleri/ naneleri... Seksen öncesine göre bahsettiğimiz ikili saldırganlığın soysuzluktan farkı yok. Biraz daha deneyim kazanılmış bir yıkıcılık.

Türk yok; Türk çocuğu yoktur ortada...